"  مبانی مطالعات ارتباطی  "

1. تماس جسمی (لمس): منظور از لمس، داخل شدن فردی در قلمرو و حريم فرد ديگر (با اجازه يا بی اجازه او) است. پوست بدن دريافت کننده اين شکل ارتباط است. نوازش، نيشگون، دست کشيدن، سيلی يا مشت زدن، فشار دادن و بوسيدن که همه دارای معانی خاصی هستند. يک پزشک به بدن شما دست می زند تا حساسيت و بيماری شما را تشخيص دهد. در مراودات اجتماعی به يکديگر دست می دهيد. پيام هايی که به اين شکل منتقل می شوند، به حالت، موقعيت و طرف مقابل شما وابسته است. اهميت تماس و لمس کردن، به خوبی ثابت شده است. مثلا بسياری از مردم وقتی که ناراحت و نگران هستند، دست های خود را به هم می مالند. ما با دست زدن به شانه دوست خود، به او اطمينان خاطر می دهيم. تحقيقات نشان داده است که نوزادانی که نوازش می شوند سريع تر از نوزادانی که نوازش نمی شوند، چاق می شوند. اين نوزادان، فعال تر، باهوشتر و حاضر جوابتر هستند و بهتر می توانند مشکلات را تحمل کرده و احساسات خود را کنترل کنند. 

بيشتر مردم اگر به طرزی مناسب و در زمان مناسب لمس شوند، عکس العمل مثبت از خود نشان می دهند. خوشحال شدن يا ناراحت شدن از لمس، ريشه در نوع پرورش افراد دارد. فرهنگ های مختلف، نگرش های متفاوتی در مورد تماس و لمس دارند. در برخی فرهنگ ها از تماس اجتناب می کنند، در حالی که فرهنگ های ديگر تماس و لمس را تشويق می کنند. همين مسئله در مورد خانواده ها نيز صادق است. مثلا در آمريکا، که جامعه ای تماس – متوسط است، اگر فرد بزرگسال سر بچه کوچکی را، که والدينش او را معرفی کرده اند، نوازش کند، کاری غيرمعمول و غيرعادی نيست در حالی که در مالزی و ديگر کشورهای شرق آسيا، نوازش کردن سر افراد – به ويژه سر يک کودک – عملی ناپسند بوده و نوعی هتک آبرو و عمل خجالت آور محسوب می شود، زيرا سر را جايگاه و ماورای روح می دانند. در آمريکا، دست تکان دادن به هنگام خوشامدگويی عملی پسنديده و مناسب است، در ژاپن برای خوشامدگويی تعظيم می کنند و در فرانسه دو گونه يکديگر را می بوسند.